ناراحتم ؟
اصلاً

نگران؟
شاید!

و خوشحال؟
حتماْ
چون ...

 

هنوز فرق قرنی با نجات الهی را نمی دانم
راستی فرقی کجاست وقتی ...

بازم چنتا شعر داشت تو این کله ی خراب با سرعت خودشو بیرون مینداخت ولی قلم و کاغذ یا هر چی، برای نوشتن همراه نداشتم و بازم شب بود و تنها بودم تو خیابون
ببخشید که بیشتر از دو سه خط از هر کدوم یادم نمونده

نه هر روز، نه دیروزُ پریروز
آن لحظه که لبخند ببینم به لب دوست
مرا عید همان لحظه همان روز
که لبخند ببینم به لب دوست
و نوروز من آن روز

راستی دلم هواتو کرده بود رفتم یه جایی
یه جا پر از خاطره
خاطره هایی که رنگی نبودن
بعضیا سفید بعضیا سیاه
نه! فکر نکی تنها بودماااا نه ! من بودم و خاطره ی تو
...

خدا !
می بینم که تو هم خوشحالی که خنده هاشو میبینی
ببین چقدر خنده به لبای کوچیکش میاد
آره، تو هم ازینکه با کسییه که دوسش داره خوشحالی
آره !
می دونم تو هم خوشحالی
می دونم تو هم دوسش داری
خدا !
می گن هر کی رو بیشتر دوس داری،
جام بلا بیشتر بهش میدی
آره ؟
خدا جون بیا یه کاری کنیم
بیا غماشو بده من بزار همینجوری قشنگ بخنده
بیا و اون نگرانی که همیشه تو نگاشه هم بده به من بزار فقط برق شوق تو بلور چشاش ببینیم
بزار بشینیم و عشق بازی این کبوتر با اون پرستوی خاکستری رو ببینیم
بزار دلبری کردن برا یارش رو ببینیم
خدا !
خدا !
خیالم راحته چون تو هم همیشه باهاشی
خدا !
می دونم تو هم دوسش داری

خدا ...

...

 

 

باقیِ این یک مصراع را هنوز به یاد دارید ؟

 

آری فراموشت کنم، چندیست تمرین می کنم
من می توانم، می شود، آرام تلقین می کنم
سخت است، اما می شود، در نقش یک عاقل روم
شب نه دعایت می کنم، هم صبح بازی می کنم
حالم که عالی، خوب، بیست، تا بعد بهتر می شوم
فکری برای این دل بی قید و شادان می کنم
از جنب و جوش افتاده ام، دیگر نمی گویم به خود:
وقتی عروسی می کند آندم نگاهش می کنم
کم کم ز یادم می روی، شاید که نا ممکن بود
اما چو قول داده ام ، صد بار تمرین می کنم

(پیدا کنید افعال معکوس را)

یارب این نوگل خندان که سپردی بمنش
می سپارم به تو از چشم حسود چمنش
گر چه از کوی وفا گشد بصد منزل دور
دور باد آفت دور فلک از جان و تنش
به ادب نافه گشایی کن ازان زلف سیاه
جای دلهای عزیزیست بهم بر نزنش
گو دلم حقّ وفا با خط و خالت دارد
محترم دار درآن طره ی انبر شکنش
عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت
هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش
هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال
سَرِ ما و قدمش یا لب ما و دهنش
شعر حافظ همه ی بیت الغزل معرفت است
آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش

 

دیگه عاشق دوستم نیستم !

آخه با عشقم دوست شدم ...

هنوز به خودم نیومدم، دارم فکر می کنم که از اولش تا حالا چیا شده، تلاش می کنم چراها رو بفهمم.

دیروز یه دوست خوب پیدا کردم

البته اینطور فکر می کنم

نمی دونم

نَه، نمی گم